إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ

إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ

سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

  • این مقاله با تکیه بر دیدگاه‌های فانون، ادوارد سعید و نگوگی وا تیونگو، به پدیدهٔ درونی‌شدن احساس حقارت در میان برخی روشنفکران جوامع استعمارشده می‌پردازد. نویسنده استدلال می‌کند که بخشی از روشنفکران مهاجر ممکن است برای جلب رضایت قدرت‌های مسلط، به «خبرچینان بومی» یا «مزدوران فکری» تبدیل شوند و در توجیه مداخلات و سیاست‌های قدرت‌های امپراتوری نقش ایفا کنند. دباشی با نقد تصویر آرمانی سعید از روشنفکر تبعیدی، بر رابطهٔ پیچیدهٔ میان سلطه، هویت، زبان و میل به کسب تأیید قدرت تأکید می‌کند.

    نویسنده:
    حمید دباشی متفکر و دانشگاهی آمریکایی ایرانی‌تبار